چه باید کرد

چه باید کرد ؟

دراین مقاله سعی می گردد به تابین و ارائه نظر درخصوص توازن قوا ، امتیازات وکاستیهای اپوزیسیون چپ ایران در مقابل نظام ارتجاع و بورژوای حاکم برایران ، بانگاهی اجمالی به نقش قدرتهای منطقه ای و فرا منطقه ای منتفع از شرایط موجود پرداخته شود.
شاید اولین و مهمترین نقطه مشترک کلیه کنشگران و احزاب چپ و حتی غیر چپ مخالف نظام حاکم برایران ( البته با تشکیک و ظن در نیت این طیف و فقط بصورت شکل ادعایی ) این است که نظام حاکم بر ایران ذاتاً و شکلاً غیر قابل اصلاح می باشد و اساساً گفتمان اصلاحگری در مفهوم رایج خود یک انحراف بزرگ و تولید سرمایه داری و در جهت بقای شرایط موجود است .
سوال مهم و کلیدیی که در اینجا قابل طرح می باشد این است که دشمن چه کسی ویا چه سیستمی است ؟ آیا فقط ما بانظام جمهوری اسلامی طرفیم ویا این حکومت نماینده بورژوازی حاکم بر اکثریت خلقهای ستمدیده جهان است ؟
آیا سرطان مبتلا در ایران باجراحی وبرداشتن غده جمهوری اسلامی علاج میابد یا این بیماری بسیار ریشه دارتر و بغرنج تر ازلایه عیان آن یعنی چهارچوب گفتمان مذهبی حکومت حاضر است ؟
به گمان نویسنده در مرحله نهایی مبارزه بانظام موجود ، صف بندی دشمن بسیار فراتر از جمهوری اسلامی و حتی متحدان اوباش منطقه ای آن است و در نهایت این مبارزه ی تمامی پروتوریا با تمامی بورژوازی در دنیای معاصر می باشد.
کارکرد حکومت ایران بعنوان اهرم فشار و یک لولوخورخوره و مترسک کریه چنان برای دنیای سرمایه داری ارزنده و حیاتی است که شاید هیچ دستگاه تبلیغاتی وتجاری نتواند بدین اندازه در توجیه لشکرکشیها و مداخلات و تجاوزات و فروش اسلحه و صادرات افکار و ابزار بورژوازی مفید واقع شود. 
بسیار ساده انگارانه ست که تصور شود تا تولید یک بدیل متناظر حکومت ایران ازحمایت های پیدا و پنهان و شاید مداخله مستقیم در جهت حفظ شرایط موجود از طرف سردمداران بورژوازی از نظام فاشیستی ایران دست برداشته شود.
تجربه سوریه و بسیاری ازکشورهای منطقه فارغ از آرمان وشکل ومحتوای مطالبات و خواسته های آنها ، نشان دادکه دراین قسم حکومتها فقط بقا و دوام مهم است و در این راستاهیچ ابایی ازجنایت و پرده دری و تغییر در اصول وتاکتیک مورد ادعای خود ندارند.
حکومت ایران بارها اقرارواثبات کرده که به واسته ئیدولوژی مورد ادعای خود وبا ارجاع به مذهب تشیع خدعه و تقیه را مشروع می داند ودر شرایط حاد هیچ بعید به نظر نمی رسد که شعارهاو ادعاهای خودرا ١٨٠ درجه تغییر دهدو در سدد یافتن متحدان جدید ی برآید که تابه امروز برطبل دشمنی آنها کوبیده است.
ازاین روطرح این ادعاکه این نبرد ، نبرد تمامی پروتاریا در مقابل تمامی بورژوازی می باشد نه فقط یک شعار نیست ، بلکه با ارجاع به تاریخ نه چندان دورو دامنه نفوذ وتاثیرگذاری ایران دربخشی از جهان بسیار واقع بینانه بنظر می رسد.
حرکت انقلابی مردم ایران درسال ۵٧ سرمنشاء بسیاری از حرکت های آزادی خواهانه ومطالبه گرانه درنقاط مختلف دنیا ، حتی بصورت فرمیک ، شد و به طبع آن انحراف و مصادره این قیام ازجانب ارتجاع بورژوازی مذهبی نیز تاثیرات منفی وبسیار مخربی بر این حرکتها داشته ودارد . 
اپوزیسیون چپ ایران باید به رسالت تاریخی خود آگاه باشد و بداند ، هرگونه مسامحه وکوتاهی و سهل انگاری میتواند چنان فرصت سوزیی را بدنبال داشته باشد که شاید دههاو صدها سال دیگر  منتظر ماند تاچنین مجالی فراهم آید.
هوچی گریهای اخیر به بهانه پیداشدن جسد رضاشاه پهلوی نشان میدهداقشاری از مردم ایران که از ظلم و ستم و فساد نظام درحال خفه شدن اند برای نجات خود ، چون افق رهایی انقلاب پروتوریارا درک نکرده اند وشاید بتوان بخشی از این ضعف را بر گردن فعالین چپ دانست ، به هر ریسمان پوسیده ای به مانند سلطلنت طلبی چنگ مزنندکه بسیار خطرناک و قابل تاءمل است.
نیروهای چپ باید هم از بعد نظری و ئیدولوژیکی ، وهم از بعد عملی و ارائه نقشه و راه حل واقع بینانه که شاید بخشی از آن راه حل نظامی نیز باشد به باز تعریف و نوسازی بپردازند .
این نکته بسیار کلیدی که در این رویارویی نهایی باید تنگ نظری هاو سهم خواهی های مقطعی کنار گذاشته شود وبادرک درست از دشمن ورسالت تاریخی چپ جهت ایجاد وبرقراری انقلاب رادیکال پروتوریا به پیش برویم .بسیار ضروری و حیاتی می باشد.
ارتباط و هم اندیشی میان تمامی متفکران و کنش گران و فعالان چپ در داخل وخارج ازکشور ، تابین وارائه راه حل های پیش نهادی و عدم واهمه از تظارب  اراء ، جهت رسیدن به یک راه حل نهایی و گفتمان نزدیک به هم تا براندازی نظام جمهوری اسلامی بسیار ضروری بنظر می رسد.
در این راستا این همگرای درصفوف اپوزیسیون چپ و صف بندی با تمامی جریانات منحرف و مجعول و ارائه و توضیح وتبلیغ این راه حلها جهت تاهیج و بسیج عمومی توده مردم ایران با تکیه به پیش تازی طبقه کارگر ، تنها راه حل و غیر از آن آب به آسیاب بورژوازی نظام حاکم برایران و متحدانش می باشد.
وریا روشنفکر ۲۰۱۸/۰۶/۰۲

مسولیت مقاله مندرج شده در سایت بر عهد نویسنده می باشد و سایت سازمان هیچ گونه مسولتی در قبال آن ندارد.

facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedintumblrmail